امام الرئوف

به بهانه میلاد امام رضا

 

 هو الراضی   

                                                   

ديگر کبوتران همه مي دانند احوال اين کلاغ سيه رو را 
من گرگ قصه هاي کسي هستم با من چه  کار ضامن آهو را 

اي حلقه ي غلامي تان در گوش تو معدن طلاي خراساني 
با اين وجود نذر تو خواهد کرد متدر بزرگ چند النگو را 

عاشق دل اش خوش است به لبخندي زائر دل اش به پنجره ي فولاد
آن قدر گريه کرد که فهميدند اين خيل بي شمار، غم او را

چشمان من دخيل خراسان ست آن قدر گريه مي کنم آن گونه ...
آن گونه که نگاه کنند امشب انبوه زائران تو اين سو را

مشهد گلي ست سر سبد گل ها ديگر به رشت باز نخواهم گشت 
آدم که مي رسد به گل نرگس از ياد مي برد گل شب بو را
 

                                                                                             آرش پورعلیزاده
 

بفرمایید فردا زوتر فردا شود

    بسم رب المهدی 

                                                                         

  

                         بفرماييد فروردين شوند اسفندهاي ما                        

نه بر لب ، بلكه در دل گل كند لبخندهاي ما

 بفرماييد هر چيزي همان باشد كه مي خواهد

همان ، يعني نه مانند من و مانندهاي ما

 بفرماييد تا اين بي چراتر كار عالم ؛ عشق

رها باشد از اين چون و چرا و چندهاي ما

 سر ِ مويي اگر با عاشقان داري سر ِ ياري

بيفشان زلف و مشكن حلقۀ پيوندهاي ما

 به بالايت قسم ، سرو و صنوبر با تو مي بالند

بيا تا راست باشد عاقبت سوگندهاي ما

 شب و روز از تو مي گوييم و مي گويند، كاري كن

كـه "مي بينم" بگيرد جاي "مي گويند" هاي ما

 نمي دانم كجايي يا كه اي ، آنقدر مي دانم

كه مي آيي كه بگشايي گره از بندهاي ما

 بفرماييد فردا زودتر فردا شود ، امروز

همين حالا بيايد وعدۀ آينده هاي ما

                            «قيصر امين پور»